Power Macintosh 7500

Dość niedoceniany, ale solidny Macintosh z lat 90. z ogromnym tłem historycznym.

Lata 90. nie były dla firmy Apple łatwe. Już na samym początku dekady było wiadome, że Motorola porzuca serię procesorów 68k, które były używane we wszystkich modelach, a później wystąpiły jeszcze problemy związane ze złym zarządzaniem, wyhodowaną konkurencją, która odbierała klientów mających kupować najbardziej dochodowe komputery i zmianami prezesów co chwilę. Dodatkowo, po premierze Windowsa 95, Microsoft niezwykle szybko zaczął zyskiwać klientów.

Choć Apple jeszcze pod koniec lat 80. próbowało stworzyć stację roboczą z procesorem RISC Motoroli, to jednak nie zdecydowano się na jej dalszy rozwój i projekt „Jaguar” został skasowany. W 1991 roku ogłoszono, że Apple, IBM i Motorola nawiązały współpracę, aby tworzyć procesory PowerPC, które miały być rozwinięciem procesorów POWER od IBM, z kilkoma udogodnieniami z układów serii 88k Motoroli. Inżynierowie w Apple mieli nie lada wyzwanie. Historia tak się potoczyła, że rozwijano dwa projekty Macintoshy nowej generacji: „Tesseract”, będący modelem najwyższej półki oraz „Cognac”, który był bardziej budżetową konstrukcją, lecz skupiającą się na zapewnieniu kompatybilności z istniejącym oprogramowaniem na procesory 68k.
Z obu zespołów projektantów ten drugi radził sobie znacznie lepiej i miał szansę ukończyć prace na założony przez zarząd termin - 10. rocznicę premiery pierwszego Macintosha, czyli 24 stycznia 1994 roku. Efektem prac był Power Macintosh 6100, którego potem rozbudowano do modeli 7100 oraz 8100 i wypuszczono na rynek w marcu 1994.

Zanim jeszcze pierwsze komputery oparte o PowerPC zaczęły zdobywać rynek, Apple już pracowało nad Power Makami drugiej generacji. Nową linię maszyn określano mianem „Power Surge”, bo nowe pokolenie miało stanowić znaczny krok pod względem wydajności i możliwości. Choć niestety brakuje trochę informacji, to architekturę nazwano „The New Tesseract” (w skrócie TNT) i prawdopodobnie korzystając z formatu płyty głównej Power Macintosha 8100 zaczęto rozwijać następcę, który, tak jak pierwotny imiennik projektu, miał być komputerem z najwyższej półki. Opracowano całą rodzinę specjalizowanych układów scalonych (ASIC), które wraz z procesorem PowerPC 604 stanowiły fundament nowych komputerów. Co ciekawe, ASIC-i używane w TNT, były rozwijane od początku 1993 roku.
Tak na marginesie, nazwa ta została do samego końca z Power Macintoshem 7500 i jako jedyny ma wyraźne oznaczenie „TNT” na płycie głównej, co widać koło gniazda baterii PRAM.

Gdzieś na przełomie 1993 i 1994 roku rozdzielono prace na dwa modele: 9500 i 7500/8500, przy czym priorytet nadano temu pierwszemu, jako flagowemu modelowi. Płyty główne tych obu typów są ściśle powiązane ze sobą, współdzieląc praktycznie wszystko poza sekcjami związanymi z grafiką i wideo. W skrócie: z 7500 zrobiono model średniopółkowy poprzez wycięcie w ostatniej chwili możliwości wyjścia wideo (co wyraźnie widać np. w zaślepionych dodatkowym kawałkiem plastiku gniazdach na tyle komputera) oraz umieszczono procesor starszej generacji - PowerPC 601v 100 MHz, tak jak miał to 8100. Znacznie droższy model 8500 miał już nowszy procesor 604 i oferował pełne możliwości przetwarzania wideo, aby zachęcić montażystów filmowych. Z kolei najdroższy 9500 miał podwojoną magistralę PCI (przez co też ma dwa mostki), aby oferować szaloną liczbę 6 gniazd nowego standardu kart rozszerzeń. Najdroższy model miał zupełnie wycięte układy od grafiki i przetwarzania sygnałów wideo, co w zamian oferowano na bardziej rozbudowanych, kosztownych kartach PCI.

W tym wszystkim najciekawsze jest to, że z myślą o 7500 zaprojektowano zupełnie nową obudowę, nazwaną „Outrigger”, która oferowała znacznie łatwiejszy dostęp do wnętrza niż droższe modele. 8500 miał starą, bardzo nielubianą skorupę pamiętającą modele Quadra 800, 840 i poprzednika (Power Macintosha 8100), a 9500 miał dość... prowizorycznie podwyższoną obudowę z 8500. Kupując więc tańszy komputer miało się więcej niż w najdroższym modelu, z trwalszą i przyjemniejszą w konserwacji czy rozbudowie obudową, mając w zamian fabrycznie słabszy procesor oraz mniejsze opcje pamięci RAM czy dysku twardego. Coś za coś. Jednak wszystkie trzy (7500, 8500 i 9500) posiadały opcję wymiany procesora, kiedy poprzednicy (7100 i 8100) mieli go na stałe wlutowanego.
W 1996 roku Apple w końcu zlitowało się nad Power Macintoshem 7500 i zaczęło oferować go z nowszymi procesorami PowerPC 604, zmieniając nazwę modelu na 7600. W praktyce to był nadal ten sam komputer.
Obudowę 7500 użyczono też modelowi 7200, który poza kilkoma mniej znaczącymi układami, ROMem, podobnym mostkiem, jak i samymi gniazdami PCI, nie miał nic wspólnego z komputerami architektury TNT. Apple później oferowało użytkownikom biedniejszego sprzętu „zestawy upgrade'u”, które polegały na podmianie płyty głównej na tę z 7500/7600 oraz montażu gniazd AV na tyle obudowy.

I mała ciekawostka na koniec: płyty główne Power Maków 7500/7600 i 8500 są identyczne, oczywiście poza dwoma układami odpowiedzialnymi za wyjście wideo, a komputer zna swoją tożsamość poprzez... złącze diody LED. W modelach 7500/7600 na wtyczce diody zasilania znajduje się mała pętelka, będąca zworką, która dyktuje systemowi jakim modelem jest dana maszyna. Można więc wrzucić do obudowy 7200-7600 płytę główną z 8500, zamontować panel gniazd RCA i S-Video ze wspomnianego sprzętu, aby mieć Power Macintosha 7500/7600 z pełnymi możliwościami AV.

Ta sztuka posiada wymieniony procesor z fabrycznego PowerPC 601v 100 MHz na 604e 166 MHz z modelu 7300 (który był następcą 7600 z całkowicie wyciętymi możliwościami AV). Dodatkowo, część oryginalnych plastików, które przez lata się wykruszyły, zastąpiono nowymi częściami z druku 3D.

Specyfikacja: